Favorietje van vriendinnetje N. Ze heeft er zelfs wat voor jullie bij geschreven. "De originele track van Nicholas Jaar 'And I Say' is sowieso eentje die niet snel verveelt. Relaxte sound met de fijne vocal van Scout LaRue (dochter van Demi Moore en Bruce Willis). Eentje om mee op te staan, dan bewaren we de edit van Xinobi voor 's avonds."
Favorietje van vriendje M. Dit favorietje heeft iets snoezigs. De vocal is echt fantastisch. Maakt het nummer wat warmer en liever. Perfect voor goed weer. Of voor slecht weer.
Favorietje van vriendinnetje S. Stiekem ben ik een Rone freak. En gelukkig ben ik niet de enige. Aya Ama heeft een simpel riffje. Zo een die in je hoofd blijft hangen. Maar wat dit plaatje een favorietje maakt is de sfeer. Die voert de boventoon. Zoals in de meeste plaatjes van Rone. Ik verdwaal helemaal in dit plaatje.
Flesh is bijzonder. Op z'n zachtst gezegd. Is een vergelijking met Max Cooper hier op z'n plaats? Mooie rustig deuntje op het begin. Met een wonderschone break.
Een magisch begin. Langzaam en een beetje duister. Ik vind de break halverwege het nummer zo perfect. Het nummer evolueert daar zo soepel weer naar die zware, rollende groove. Maar dan is die ineens twee keer zo hard. Heel gaaf.
Miss Melera heb ik al een tijdje niet meer geluisterd. Het laatste setje dat ik van haar heb is Familiar Forest 2011 (3 uur). Een festivalsetje. Dit is een radio setje voor Proton Radio. Die zijn meestal niet niet mijn ding. Te saai. Maar naar Melera was ik wel benieuwd.
Colourizon 08 vind ik heel vet. Meteen de intro al. Die melodie heeft iets opbeurends. En is een beetje schattig. Leuk hoogtepuntje is de track vanaf 17:12. Een remix van Lake People. Van hun heb ik ook een track op m'n blog staan. Grappig om te zien dat ik nu weer een plaatje van hun tegenkom. Leuke sound hebben die gasten. Horen we hopelijk meer van. Het setje gaat eigenlijk verder in dezelfde trend. Lekkere tech-house/melodic. Met wat dromerige breaks.Ik wil geen vrolijke tech house zeggen. Dan krijg je misschien Bakermat in je hoofd. En zo vrolijk is het nou ook weer niet. Ik ben positief verrast door dit setje. Ik heb hem al gedownload. Hij gaat m'n iPod op. Leuk voor wat beter weer. Of om op te leren.
De eerste twee keer dat ik deze plaat hoorde gaf het mij zo’n raar gevoel. Dat was live. De derde keer was in dit setje (rond 3:37:44). Daar is die iets minder gestoord. Live was die vrij heftig. De riff is snel en hypnotiserend, net alsof je achterna gezeten wordt. Het ritme van de melodie grijpt eigenlijk meteen je aandacht. Die melodie is briljant. Dat snelle ritme maakt de plaat boeiender. Dat weet de maker. Daarom stopt het ook niet.
Nina draait gave techno, is sexy, lacht lief, danst schattig en is een roker. Ze kan alleen niet bijzonder goed draaien. Dat moeten we haar maar vergeven. Want in vergelijking met der lover Ben Klock kan niemand draaien. Kijk die Boiler Room set maar eens. Ter vergelijking.
Fairmont heeft altijd zo'n aparte groove in z'n tracks. En al die melodietjes dan. Elke keer ontdek ik een nieuwe. Buitenaards plaatje dit. Een van m'n favorieten.
Een setje van bijna vier uur. Een hele lange zit. Zo
lang, dat je waarschijnlijk een weekje nodig hebt om hem helemaal te luisteren. Maar als er een setje is wat vier uur van je tijd waard is, dan is dat deze. Heb je wel eens dat je niet zeker weet of je een nummer wat vindt? Dat had ik met dit setje. En vaak is dat het teken van écht goede muziek. Dixon en
Âme draaien pareltjes die meer glimmen dan sommige diamanten. En dat zijn de pareltjes
waarvan maandenlang niemand wist hoe ze heten. Omdat ze nog niet uitgekomen
waren. Dixon & Âme houden de sfeer op een heerlijk chill niveau. En dat vier uur lang.
Een van de hoogtepuntjes van 2012: de liveset van Âme in de Boiler Room. Deze set slingert je, muzikaal gezien,
alle kanten op. En dat in een halfuur. De afsluitende plaat is er een om je vingers bij af te
likken. 5 maanden na dato en ik weet nog steeds niet hoe die heet. Als jij erachter komt, laat je het dan weten?